İsrail’i korkutan hayal gerçek oluyor! Ray başına 1 altın verdi: Kur’an’da yeri yazıyordu

Zeynep Dilara Akyürek / Milliyet.com.tr – Sultan II. Abdülhamid ‘benim rüyam’ diye anlatır, daima kutsal topraklara giden o raylar üzerinde Türk lokomotiflerini hayal ederdi. İstanbul’dan başlayan seyahat Şam’a ve oradan en özele, kutsal topraklara uzanıyordu. Der’a, Zarka, Amman, Ma’an, Müdevvere, Tebük, Medâin-i Sâlih, El-Ula ve Medine… Sultan’ın düşü daima Mekke’ye uzanmak olsa da bu gerçekleşmemişti. Yine de ‘Hicaz Demiryolu’, her türlü maddi zorluk ve dış manilere karşın büyük ölçüde tamamlanmış ve kutsal bölgedeki rayların inşasında sadece Türk ve Müslüman çalışanlar çalışmıştı. Oraya gayrimüslimler giremezdi. Lakin yol, İslamiyet’e en çok ziyan veren kümeler ortasından güya meleklerin yardımıyla geçip gidiyordu. İnşasından çabucak sonra hizmete alındığı birinci yıl binlerce lira kar etmişti. Prof. Dr. Özcan Güngör, “Hicaz Demiryolu, sıradan bir ulaştırma projesi değildi. Dini, siyasi, askerî lojistik ve çağdaşlaşmanın tek bir hatta düğümlendiği büyük bir medeniyet teşebbüsüydü. Osmanlı demiryollarının değerli bir kısmı yabancı sermaye ve imtiyaz rejimiyle kurulurken, Hicaz sınırı imparatorluğun kendi öz sermayesi ve geniş bağış kampanyalarıyla yürüttüğü istisnaî bir teşebbüstü. Bu yüzden yalnız teknik değil, tıpkı vakitte sembolik bir ‘biz yapabiliriz’ argümanı taşıdı. Demiryolu ve mimarisi geç Osmanlı dünyasında devlet kudretini, çağdaşlığı ve meşruiyeti görünür kılıyordu. Ayrıyeten bu sınır hac yolunu kolaylaştırma kadar merkezin Hicaz üzerindeki egemenlik kapasitesini tahkim etme hedefi taşıyordu. Bu çizginin tarihî fonksiyonu üç sözle özetlenebilir: hac, merkezileşme, savunma” diyerek Hicaz Demiryolu’nu anlatıyordu. İşte bugün o yol yine yapılıyor. Suudi Arabistan’la yapılan mutabakatla Hicaz, yine Türk vagonlarıyla geçilecek. Osmanlı’nın mirası ve Sultan’ın düşü yine gerçek olacak. Üstelik de İsrail’in en çok korktuğu şekilde! Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Sosyoloji Kısmı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Özcan Güngör, İsrail’in dehşetli düşünü ve Orta Doğu’nun anahtarını ellerinde tutan Türkleri Milliyet.com.tr’ye anlattı.

HELAK EDİLMİŞ KAVMİN YAŞADIĞI YERDEN GEÇİYOR! KUR’AN’DA YAZIYORDU

Hicaz Demiryolu’nun her durağı elbet çok değerli, çok pahalıydı. Şam’la Medine ortasında kalan ve Medain-i Salih diye isimlendirilen durak ise farklı bir semboldü. Salih Peygamber’in Kur’an’da geçen Semud Kavmi ile yaşadıkları, kavmin geçmişte helakını anlatan kıssalarda bahsi geçen Kur’an ile aksi düşen bir topluluk olduğundan, Osmanlı hassasiyeti burada da devredeydi. Semud’un yaşadığı antik kentin 20 kilometre uzağından geçen raylar, çığlıkla ya da yüksek sesle helak edildiği yazan kavmi hatırlatıyor ve buradan sessiz geçiliyordu. Prof. Dr. Özcan Güngör Semud’un kur’an’da nerelerde geçtiğini şöyle açıkladı: “Kur’an’da Hz. Sâlih, dağılmış bir tek pasajın değil, çok merkezli bir kıssa örgüsünün peygamberidir. Kur’an’da Sâlih ismi dokuz yerde, Semûd ise 26 yerde geçer. Ayrıyeten Semûd için ‘Hicr Ashabı’ da denir. Bu, kıssanın Kur’an’da tek bir müddete sıkıştırılmadığını; bilakis dağınık lakin şuurlu biçimde ahlâkî, tarihî ve teolojik bir örnek olarak tekrarlandığını gösterir. En temel duraklar A‘râf 7:73-79, Hûd 11:61-68, Hicr 15:80-84, Şuarâ 26:141-159 ve Neml 27:45-53’tür; ayrıyeten Semûd, ibret topluluğu olarak Kamer 54:23-31, Hâkka 69:4-5, Fecr 89:9 ve Şems 91:11-15 üzere pasajlarda da anılır.” Pekala Kur’an’da demiryolunun 20 kilometre ötesindeki bu bölge nasıl anlatılıyor? Prof. Dr. Özcan Güngör şöyle açıkladı:

“Semûd kıssasının dinî çekirdeği açıktır: Kur’an, Semûd kavminin teknik güç ve maddi kudret sahibi bir topluluk olduğunu, dağları oyarak barınaklar ve yapılar meydana getirdiğini, ama tevhit davetini reddedip ilâhî işarete karşı geldiğini bildirir. Kur’an Semûd kavminin Hicr bölgesinde (Suudi Arabistan sonları içinde, Medine ile Tebük yolu üzerinde yer alan tarihi bir yerleşim yeridir.) yaşadığını ve Sâlih’in davetinin özünü Allah’a kulluk, taşkınlıktan vazgeçme ve kendilerine verilen nimetin hakkını verme davetinin oluşturduğunu belirtir” diyen Prof. Dr. Özcan Güngör, Hûd Mühleti 67’nci ayette “O müthiş ses zalimleri yakalayıverdi de yurtlarında diz çöke kaldılar” diye geçen bu yok oluşu şöyle anlatıyor:

“Helâk, Kur’an’ın farklı yerlerinde farklı vurgu sözleriyle anlatılır. Ancak temel çizgi birebirdir: kudret ahlâk üretmeyince medeniyet kendi yükü altında çöker. Bugün de gibisi bir toplumsal helakin yaşanabileceğini belirtmek lazım. Maddi bir helaktan bahsetmiyorum lakin kendi imkanlarına ve teknolojisine çok güvenen kimi toplulukların daima kaygı, kaygı, dert ve güvensizliğin ileri noktada toplumsal bir çöküşe yol açacağını görmek için sosyolog olmaya gerek yok.  Medayin-i Salih istasyonunun hassasiyeti de tam burada başlar. Osmanlı’nın bu tarihi hafızaya çok dikkat ettiği anlaşılmaktadır. Yani istasyon, sıradan bir mimari miras değildir; kutsal hafıza, hac yolu ve arkeolojik müdafaa çizgilerinin kesiştiği eşik yerdir. Buradan hareketle, Medayin-i Salih için en hakikat lisan “lanetli yer turizmi” değil, ‘ibret ve emanet ahlâkı’dır. Zira bu bölge, hem bir medeniyetin taş üzerine işlediği estetik kudreti hem de ilâhî ikaza kulak vermemenin ahlâkî çöküşünü birlikte hatırlatır. Türk teopolitik hafızası açısından da bu alan, Osmanlı’nın Medine’ye uzanan rayları ile Kur’anî ikazın çakıştığı bir yaralı hatıradır: insan burada yalnız tarihe değil, tarihin önünde titremeyi gerektiren bir sessizliğe de girer.”

SAYGI İÇİN TEKERLEKLERE KEÇE BAĞLAYIP GİTTİLER!

Bu kutsal bölgeler elbet ki Hicaz ile Osmanlı temasını kesmek isteyen Siyonist ve haçlılar için kaygılı bir duştu. Her ne kadar hürmet duyulmuş ve personeller kazmalarına keçeler sararak bu yolun kazılarını sessizce yapmış olsa da Arabistanlı Lawrence diye bilinen Thomas Edward Lawrence isimli casus, Osmanlı’nın yıkılmasına yakın periyotta II. Abdülhamid tahttan indirilince bölgede maddi manevi yıkımın fitilini ateşlemişti. Askerlere demiryolundan söküp getirdikleri her bir ray karşılığında 1 altın vereceğini vadetmiş ve yolu da bölge üzere darmadağın etmişti. Lawrance Müslümanların kutsalına el uzatmış ve bölgede İslam’a en çok ziyan veren isimlerden biri olmuştu. Öyle ki sessizlik içinde hürmet ve dualarla inşa edilip geçilen yolun tek noktası Medain-i Salih istasyonu da değildi. Buradan Medine’ye varana kadar Peygamber Efendimiz’e duyulan hürmet nedeniyle tren raylarına ve tekerleklere keçe sarıldığı ve çıkan sesin azaltılması sağlanırdı. Bu esnada kimse konuşmaz, sadece duaların fısıltıları yayılırdı. Bugün Suudi Arabistan hudutları içinde kalmış Medayin-i Sâlih İstasyonunun yeri rastgele seçilmiş olamazdı. Salih Peygamberin kıssasındaki deve öyküsünden ötürü kervancılar tarafından klasik olarak kıymetli addedilen ve evvelden beri sessizce geçilen bu bölge, birebir vakitte, tekrar Kuran-ı Kerim’de belirtilen sayha ile helâk olduğuna inanılan antik kent civarındaydı. Peygamber Efendimiz’in de bu bölgeyi bilhassa sessiz halde geçtiği biliniyor. Prof. Dr. Özcan Güngör bunu şöyle anlatıyor:

“Sünnetteki en bariz hassasiyet, bölgenin ibret yeri olarak görülmesidir. Sahih Buhârî’de yer alan rivayette Resûlullah, Tebük seferi sırasında Hicr halkının yurtlarına gelindiğinde, ‘ağlayarak girmeyi’, ağlayamayanın ise girmemesini emreder. Zira birebir akıbetin insanı sarmasından korkulması gerektiğini bildirir. Sahih Müslim’deki rivayet ise bu manası daha da somutlaştırır: Hz. Peygamber sadece kelamlı ikazda bulunmaz, bineğini hızlandırarak vadiyi çabuk geçer. Burada pedagojik form son derece açıktır: mazinin yıkılmış ihtişamına hayran gözlerle değil, nefis muhasebesiyle bakmak. İkinci hassasiyet, bölgeyle kurulan maddi münasebetin bile denetlenmesidir. Buhari ve Müslim rivayetlerinde sahabenin Hicr kuyularından su alıp hamur yoğurduğu, bunun üzerine Resûlullah’ın bu suyu dökmelerini ve hamuru hayvanlara vermelerini emrettiği, içme suyu olarak ise ‘devenin geldiği kuyudan’ su alınmasını istediği nakledilir. Bu detay, bölgede gelişi hoş tüketim ve gündelikleşme istemeyen güçlü bir edep lisanı kurar. Yani sorun yalnız toprağa basmak değildir; o toprağın hafızasıyla nasıl münasebet kurduğunuzdur.”

İSRAİL: PLANIMIZA ÖLÜMCÜL DARBE! ‘KUR’AN-I KERİM’İN EMRİ’

Orta Doğu ve bölgenin iki büyük devleti Suudi Arabistan ve Türkiye’nin ortak bir demiryolu projesi başlatması tüm dünyada büyük ilgiyle takip edilmişti. Ulaştırma ve Altyapı Bakanı Abdulkadir Uraloğlu, 9 Haziran’da Riyad’da imza atmıştı. Bu dakikalarda İsrail basınında çıkan haberler, ‘Planımıza Ölümcül Darbe’ başlığıyla servis edilmişti. Prof. Dr. Güngör yeniden inşa edilen demiryolu için, “2026 prestijiyle mesele yalnız tarih kitabı konusu değildir, yine inşa konuşulmaktadır. Aldığımız bilgilere nazaran Türkiye ile Suudi Arabistan, Ürdün ve Suriye üzerinden iki ülkeyi birbirine bağlayacak bir demiryolu için önümüzdeki 3-4 yılı hedefleyen bir çerçeve üzerinde çalışıyor. Bildiğimiz kadarıyla Suudi tarafında hudut çizgisine kadar uzanan güzergâhın ve Türkiye tarafında İslahiye-Kilis-Gaziantep kontağının mevcut olduğu, asıl boşluğun Suriye ile Ürdün ortasında yaklaşık 400 kilometrelik kısımdadır. Kelam konusu mutabakatın çok geniş bir çerçevede iki taraflı planlandığı anlaşılıyor. Bu projenin kıymeti, savaşların ve Hürmüz Boğazı’ndaki aksaklıkların inançlı alternatif ulaşım yollarına duyulan muhtaçlığı artırmasıyla daha da büyümüştür. Günümüzde demiryolu koridorları sırf yük taşımamakta; ticaret, güç ve dijital bağlantının güvenliğini de sağlıyor. Bu nedenle Suriye üzerinden Türkiye ile Körfez’i bağlayacak bir sınır, bölgesel krizlere karşı stratejik bir alternatif oluşturabilir” diyordu. Alışılmış ki bu stratejik, ticari ve maddi boyutuydu. Bir de kirli emelleri için bölgeyi yangın yerine çeviren İsrail’in dehşetli düşleri vardı. Bunlar, bölgedeki birlik ve hakim gücü oluşturacak ve israil’in işgalinden çok daha güçlü bir egemenliği ortaya çıkaracak kazanımlardı.

Prof. Dr. Güngör bu kazanımları, “Tam da global ticaret yollarının tıkandığı ve sıcak çatışma risklerinin arttığı bir dönüm noktasındayız. Bu türlü bir atmosferde Hicaz demiryolu çizgisini çağdaş bir vizyonla yine inşa etmek, yalnızca ray döşemek değil, bölgenin mukadderatını değiştirecek yedi büyük kırılma yaratmaktır. Birincisi, bu proje Müslüman coğrafyasının ‘soyut kardeşlik’ telaffuzlarını aşarak ticarette ve siyasette fiili bir paydaşlık kurabileceğinin en net, en somut delili olur ve bölgeyi bağımsız bir güç merkezine dönüştürür. İkincisi, Birinci Dünya Savaşı’ndan kalan sabotaj ve ayrılık anılarını silerek tarihi hafızadaki acıların yeni bir ortak muvaffakiyet motivasyonuyla aşılmasını sağlar. Üçüncüsü, batılı aktörlere bağımlı olmayan bu devasa altyapı atılımı, global adaletsizliklere karşı tüm mazlum halklara dayanılmaz bir özgüven ve umut ışığı aşılar. Dördüncüsü, Hürmüz, Babü’l-Mendeb ya da Süveyş üzere kritik deniz geçişleri tıkandığında devreye girerek global kriz ve savaş risklerine karşı muazzam bir lojistik kalkan ve ekonomik şok emici fonksiyon görür. Beşincisi, Halep-Şam aksını da kapsayarak savaşla yıkılan Suriye’yi tekrar bölgesel ticaretin merkezine yerleştirir ve ülkenin inşasında altyapısal bir omurga olur. Altıncısı, Türkiye ve Suudi Arabistan ortasındaki diplomatik yakınlaşmayı soyut niyetlerden çıkarıp geri dönülemez maddi taahhütlere bağlar ve bölge siyasetine sarsılmaz bir çıpa atar. Yedincisi ise, çağdaş süratli tren entegrasyonlarıyla hac ve umre mobilitesini kara ekseninde yine örgütleyerek milyonlarca Müslüman için daha ekonomik, inançlı bir ulaşım sunar ve ümmet içi sosyo-kültürel bağları derinleştirir” diye anlattı. Prof. Dr. Güngör bunlar için de bölgedeki gelişmeleri şöyle kıymetlendirdi:

Milliyet