Her şey, 1968 yılında Amerika’da çalışan bir bilim beşerinin, çok kuvvetli bir yapıştırıcı formülü bulmaya çalışmasıyla başladı. Lakin yaptığı deneylerin sonucunda hedeflediğinden çok farklı bir kimyasal husus elde etti. Bulduğu bu yeni unsur, sürüldüğü yüzeyleri sıkı sıkıya tutmuyor, tersine hiçbir leke yahut kalıntı bırakmadan zahmetsizce sökülebiliyordu. Aranan kriterlere uymadığı için başlangıçta büsbütün başarısız ve kullanışsız kabul edilen bu icat, uzun yıllar boyunca kimsenin işine yaramadan bir kenarda bekletildi.
Bu zayıf yapıştırıcının yazgısı, bir mühendisin aklına gelen parlak fikirle büsbütün değişti. Kitap okurken kullandığı ayraçların daima yere düşmesinden bıkan bu mühendis, meslektaşının bulduğu ama bir kenara atılan o hafif yapıştırıcıyı küçük kâğıt kesimlerine sürdü. Böylelikle kâğıtlar kitap sayfalarından kayıp düşmüyor, ayrılmak istendiğinde de sayfalara hiçbir ziyan vermiyordu.
Hazırlanan bu yeni kâğıtlar, çalışanlar ortasında süratle tanınan oldu. Piyasaya birinci çıktığında hedeflenen satış sayılarına ulaşamasa da insanlara ücretsiz numuneler dağıtılınca işin rengi değişti. Eserin pratikliğini şahsen deneyimleyen kullanıcılar, kâğıtları kendi istekleriyle tekrar tekrar satın almaya başladı. Bu makul tanıtım stratejisi sayesinde eser, kısa müddette tüm dünyada çalışma masalarının vazgeçilmez bir modülü haline geldi.
Milyonlarca insanın günlük hayatının bir modülü olan bu pratik not kâğıtlarının, aslında fiyaskoyla sonuçlandığı düşünülen bir araştırmadan doğmuş olması, bu muvaffakiyet öyküsünün elbet en çarpıcı tarafıdır.
Milliyet
