Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – 1998 doğumlu Hilal’in Kore’ye olan ilgisi aslında çocukluk yıllarına dayanıyor. Uzun yıllar Kore savunma sanatı Hapkido ile ilgilenen Hilal, vakitle Kore kültürüne ve lisanına yöneldi. Korece’yi büsbütün kendi uğraşlarıyla öğrenen genç bayan, dizilerden bilgisayar oyunlarına kadar birçok içerikle kendini geliştirdi. Lakin onun Kore’ye olan ilgisi sadece kültürel değildi. İslam’ın Kore’de nasıl algılandığını merak eden Hilal, vakitle öğrendiklerini paylaşmayı bir sorumluluk olarak görmeye başladı. Üniversite sonrası Korece tercümanlık yapmaya başlayan Hilal, toplumsal sorumluluk projelerinde faal rol aldı. Fakat hayatının en büyük dönüm noktası, 6 Şubat sarsıntılarıyla geldi.
‘DUYGUSAL OLARAK ÇOK AĞIR ŞEYLER YAŞADIK’
Deprem sırasında İstanbul’da çalışan Hilal, televizyon ekranlarında gördüğü imajlar karşısında büyük bir sarsıntı yaşadı. Yardım etmek için iş yerinden müsaade isteyen genç bayan, talebi reddedilince istifa ederek sarsıntı bölgesine gitme kararı aldı. Ailesinin de AFAD eğitimi olması sayesinde şuurlu bir halde alana indiklerini anlatan Hilal, “Şubat ayında sarsıntı bölgesine gittim. Babam, dayılarım ve onların arkadaşları kendi imkanlarıyla para toplayarak Hatay Antakya merkezde büyük bir kamp alanı kurmuştu. Adeta bir çadır kent üzereydi ve bölgedeki birinci nizamlı tuvalet sistemlerinden biri de oradaydı. Hepimiz istekli olarak alandaydık. Zelzele bölgesine gittikten sonra Kore ile olan ilişkim da faal biçimde devam etti. Kore’nin önde gelen yardım kuruluşlarından World Vision benimle bağlantıya geçti ve alanda uyum sağlamam için dayanak istedi” dedi ve ekledi:
“İlk olarak Adana’da kısa vadeli bir hazırlık süreci geçirdik. Orada gereksinim listesine nazaran alışveriş yaparak yardım kitlerini hazırladık. Daha sonra bu kitleri tırlarla Antakya’daki kamp alanına, yani babamların kurmuş olduğu çadır kente ulaştırdık. Dağıtım sürecini şahsen alanda organize ettik. İnsanlara birebir ulaşmak, gereksinimlerini görmek ve o yardımı direkt ulaştırmak benim için çok manalıydı. Biz de o süreçte çadırlarda kaldık ve büsbütün alandaki hayatın bir modülü olduk. O süreçte yalnızca fizikî olarak değil, duygusal olarak da çok ağır şeyler yaşadık. Fakat birebir vakitte insanların nasıl kenetlendiğine, birbirine nasıl takviye olduğuna da şahit oldum. Mart ayında ise Kore’den gelen televizyon takımı bölgeye ulaştı. Eşim de o takımın içindeydi. Yani hem yardım çalışmalarının hem de hayatımın en kıymetli dönüm noktalarından biri olan tanışmamız, tam da bu sürecin içinde gerçekleşti.”
‘DEPREM BÖLGESİNDE ÇOK FAZLA İNSANIN KISSASINI DİNLEDİM’
Deprem bölgesinde etkin olarak çalışırken Kore ile olan ilişkilerinin da devam ettiğini lisana getiren Hilal, “Daha evvel uzun mühlet birlikte çalıştığım Koreliler beni yakından tanıyordu. Korece’yi akıcı kullanmam nedeniyle, Kore’nin önde gelen yardım kuruluşlarından biri Türkiye’de gerçekleştireceği yardım çalışmalarını görüntülemek ve tıpkı vakitte online bağış programı hazırlamak için gelen TV grubuna beni önerdiler. ‘Bu işi en uygun o yapar’ diyerek beni tavsiye etmeleri üzerine projeye dahil oldum. Alanda mütercim olarak vazife alıyordum. Takım ile mahallî halk ortasındaki bağlantısı sağlıyor, çekimler için gerekli tertipleri yürütüyor, araç temininden çekim yapılacak şahısların belirlenmesine kadar sürecin birçok etabında faal rol alıyordum. Birebir vakitte yapılan çalışmaların gerçek ve tesirli formda aktarılması için uyumu sağlıyordum. Eşimle yollarımız da tam olarak bu süreçte kesişti. O, bu projede yer alan grubun direktörüydü. Birinci olarak Adana Havalimanı’na indiği gün tanıştık” bilgisini paylaştı.
Sahada daima insanların öykülerini dinlediklerini söyleyen Hilal, “O da gördüklerinden çok etkileniyordu. Bazen birlikte susuyorduk, bazen birlikte ağlıyorduk. O ortamda güçlü görünmeye çalışmak mümkün değildi. Herkes insani olarak birebir kırılganlığı yaşıyordu. Akşamları konteynere döndüğümüzde kısa bir çay molamız oluyordu. Günün yorgunluğunu, gördüklerimizi ve hissettiklerimizi orada biraz olsun sindirmeye çalışıyorduk. Tahminen çok büyük şeyler değildi lakin o küçük anlar bize nefes aldırıyordu. O yüzden bizim aramızdaki bağ, klasik bir ‘destek olma’ durumundan çok, tıpkı duyguyu birlikte yaşamak ve o zorluğun içinde birbirini anlamakla oluştu” formunda konuştu.
‘MÜSLÜMAN OLDUKTAN SONRA ORTAMIZDA BİR PÜRÜZ KALMADI’
‘Deprem bölgesinde birlikte çalıştığımız mühlet boyunca bilhassa inanç konusuna karşı çok açık ve ilgiliydi’ diyen Hilal, “Gördüklerinden etkilenmişti ve İslam’a karşı içinde sahiden samimi bir merak oluşmuştu. Dönmeden evvel bana, Kore’ye gittiğinde bu mevzuyu daha derinlemesine öğrenmek istediğini ve bu süreçte benimle irtibatta kalmak istediğini söyledi. Bu aslında bizim bağımızın kopmaması için atılan birinci adımdı. Kore’ye döndükten sonra da irtibatımız devam etti. Başta yalnızca konuşmalar, sorular ve paylaşımlar vardı. Lakin vakitle bu irtibat daha manalı ve daha derin bir hale geldi. İslam’ı öğrenme sürecini ciddiyetle sürdürdü ve bu süreç onun için gerçek bir dönüşüme dönüştü. Müslüman olduktan sonra ise ortamızda rastgele bir mahzur kalmadı. Bu durum hem duygusal hem de manevi olarak birbirimize daha da yakınlaşmamızı sağladı. Bu süreç çok doğal ilerledi. Ne zorladık ne de planladık. Bir noktada bunun yalnızca bir tanışıklık olmadığını, gerçek bir bağa dönüştüğünü ikimiz de fark ettik” tabirlerine yer verdi.
Tanıştıkları ortamın başlı başına sıkıntı olduğuna değinen Hilal, “Bir yandan zelzele bölgesi, bir yandan ağır iş temposu. Üstelik birlikte çalışırken vakit zaman bana biraz gıcık olduğunu bile düşünüyordum. Kültürel farklar da hissediliyordu. Korelilerle bizim çalışma şeklimiz biraz farklı. Onlar daha sistemli ve planlı ilerlerken, biz alanda kaidelere nazaran daha esnek hareket edebiliyoruz. Bu da vakit zaman küçük tansiyonlara neden oluyordu. Ancak kimi şeyler sonradan daha net anlaşılıyor. O an fark etmiyorsunuz lakin vakit geçtikçe hisler kendini belirli ediyor. Baştan bunun kalıcı bir bağa dönüşeceğini düşünmemiştim ancak o Kore’ye döndükten sonra bunun sıradan bir tanışma olmadığını anladım” dedi ve ekledi:
“Açıkçası birden fazla insanın düşündüğünün tersine ben çok büyük farklar yaşamadım. Hatta bazen şunu bile düşünüyorum; şayet bir Türk ile evlenseydim tahminen daha fazla kültür çatışması yaşayabilirdim. Zira eşim karakter olarak bana çok benziyor. Bence en besbelli fark günlük alışkanlıklarda, bilhassa de yemek kültüründe. Kore’de yemekler daha sade, bazen bana nazaran daha çiğ ve tatsız gelebiliyor. Türk mutfağına kıyasla epeyce farklı bir damak tadı var. Lakin onun dışında, bilhassa aile bağları ve insan münasebetleri konusunda aslında çok büyük benzerlikler olduğunu düşünüyorum. İnsanların aileye verdiği kıymet, bağlılık duygusu ve bağlardaki hassasiyet Türkiye ile hayli benzeri. Yalnızca Kore’de hayat biraz daha gerilimli ve beşerler küçük şeyleri daha fazla başa takabiliyor. Günlük hayatın temposu daha ağır ve bu da insanlara yansıyor. Genel olarak baktığımda, kültürel farklardan çok benzerliklerin bizi daha fazla yakınlaştırdığını düşünüyorum.”
‘BABAMA BİRİNCİ SÖYLEDİĞİMDE BÜTÜN GÜN AĞLADIĞINI HATIRLIYORUM’
Ailelerinin bu alakaya nasıl yaklaştığını sorduğumuz Hilal, “Aslında iki taraf için de başlangıçta farklı hisler vardı. Eşimin ailesi beni birinci gördüğünde kayınvalidem fotoğrafıma bakıp ‘Ne kadar hoş bir kız’ demiş. Bu birinci izlenim benim için çok tatlı bir ayrıntıydı. Ancak natürel ki vakitle daha önemli hususlar gündeme geldi. Bilhassa Selim’in Müslüman olması ailesi için başta sıkıntı bir durumdu. Onlara nazaran bu, onun birtakım özgürlüklerini kısıtlayacak bir şey üzere görünüyordu. Bilhassa domuz eti konusu onlar için değerliydi zira Kore’de aile yemeklerinde bu hayli yaygın ve kültürel olarak yerleşmiş bir alışkanlık. Başta bu duruma biraz takıldılar. Ancak vakitle beni tanıdıkça ve bu sürecin aslında bir ‘kısıtlama’ değil, bir tercih ve ömür biçimi olduğunu gördükçe bakış açıları değişti. Şu an geldiğimiz noktada bana karşı çok ince ve fikirli davranıyorlar. Hatta onların konutuna gittiğimde benim için özel olarak helal et sipariş ediliyor, kullanılan tencerelerden kaşıklara kadar her şey başka tutuluyor. Bu benim için nitekim çok değerli bir hassasiyet. Kendimi kıymetli ve kabul edilmiş hissediyorum. Benim ailem tarafında ise süreç daha duygusaldı. Babam için bu durum bilhassa çok zordu. Babam milliyetçi hisleri güçlü olan bir insan ve benim öteki bir kültürden biriyle evlenme fikrim onu çok derinden etkiledi. Birinci söylediğimde bütün gün ağladığını hatırlıyorum. Bu benim için de çok ağır bir andı. Lakin bana söylediği bir cümle var ki hayatım boyunca unutamam: ‘Bu bir sevda. Ben karşı gelip sana mani olarak seninle arbede edemem.’ O cümleden sonra aslında her şey değişti. Zira bu, bir babanın içindeki tüm zorluğa karşın evladının memnunluğunu seçmesiydi. Vakitle her iki aile de birbirini tanıdıkça, anlamaya başladıkça bu bağlantıyı benimsedi. Şu an geldiğimiz noktada iki kültürün bir ortaya geldiği, karşılıklı hürmet ve sevgi üzerine kurulu bir aile olduk diyebilirim” formunda konuştu.
‘Düğünümüzle ilgili de unutamadığım çok fazla an var’ diyen Hilal, “Düğün bizim için yalnızca bir kutlama değil, iki farklı kültürün bir ortaya geldiği çok özel bir gündü. Koreli ailemiz ve akrabalarımız Türk kültürünü daha yakından tanıyabilsin diye bilhassa birtakım sürprizler hazırlamıştım. Düğünde horon grubu ve Kafkas dans grubu vardı. Onların performansları hem bizim tarafı hem de Koreli konukları çok etkiledi. En unutamadığım anlardan biri de Selim’in o danslara eşlik etmesiydi. Olağanda bu türlü şeylere alışık olmamasına karşın inanılmaz ahenk sağladı. O an yalnızca izleyen biri değildi, nitekim o kültürün bir modülü olmaya çalışıyordu. Herkesin birlikte eğlendiği, kültürlerin karıştığı o anlar benim için çok manalıydı. O gün yalnızca bir düğün yapmadık, iki farklı dünyayı bir ortaya getirdik diyebilirim” biçiminde konuştu.
‘DEPREM, BANA HİÇBİR ŞEYİN GARANTİ OLMADIĞINI GÖSTERDİ’
‘Deprem bana hayatın ne kadar kırılgan olduğunu çok net gösterdi’ diyen Hilal, “Her şeyin bir anda değişebileceğini, hiçbir şeyin garanti olmadığını orada çok derinden hissettim. Hatta sarsıntıdan sonra 20 Şubat’ta yaşanan 6.4 büyüklüğündeki zelzelesi de hissettim. O an sahiden dehşetin ne demek olduğunu anladım. Yaşamayanın anlaması çok güç. O saniyelerde insanın aklından geçen tek şey hayatta kalmak oluyor. Artık hiçbir şeyi ertelememeyi öğrendim. Hayatın ne kadar kısa olduğunu çok net gördüm. Daha anlayışlı ve sabırlı olmaya başladım. Zira herkesin içinde görünmeyen bir öykü olabileceğini gördüm. Ve sonrasında gelen her şeyi, bilhassa yeni başlangıçları, çok daha derin ve manalı yaşamaya başladım” dedi ve kelamlarını şöyle sonlandırdı:
“Hayat her vakit planladığımız üzere ilerlemiyor. Hatta bazen en hoş şeyler, hiç planlamadığımız anlarda karşımıza çıkıyor. Benim öyküm de tam olarak bu türlü başladı; sıkıntı bir vaktin içinde, hiç beklemediğim bir anda. Bu yüzden şunu söyleyebilirim. İnsan bazen her şeyi denetim etmeye çalışıyor ancak kimi şeyler sahiden mukadderat, nasip ve kısmet. Sen yalnızca niyetini gerçek tutup elinden geleni yaptığında, hayat seni olması gereken yere bir biçimde götürüyor. Tıpkı vakitte şunu da çok net öğrendim; sıkıntı vakitler yalnızca yıkmaz, tıpkı vakitte insanı dönüştürür. Şayet pes etmezsen, o güç anların içinden çok daha güçlü bir halde çıkabilirsin. Ve tahminen en kıymetlisi. Kalbinizde bir ses varsa, onu görmezden gelmeyin. Bazen en gerçek kararlar mantıkla değil, kalple veriliyor. Benim öyküm bir tesadüf üzere görünebilir fakat aslında her şeyin bir vakti var. Ve hakikaten, birtakım şeyler bir anda oluyor.”
Milliyet
