Ne yazalım, ne diyelim bilmiyorum. Bir maçın insanlarımızı bu kadar negatif etkilediği bir olay hatırlamıyorum.
Sabahın köründe sokaklarda herkes üzgün, bitkin ve umutsuz bir formda zombi üzere dolaşıyordu.
Tam bir hayal kırıklığı.
Ortada yazacak müspet tek bir şey yok. Montella’dan oyuna son giren Salih’e kadar herkes hayatlarının en berbat gününü yaşadı ve yaşattı.
Tamam hala umudumuz var. Fakat bu maç çok acı verdi. Tahminen de bizi güzele alıştırdıkları için. Biz âlâ hazırlandıklarını düşünüyorduk. Lakin onlar vakitlerini kuaförde, reklamlarda, youtube kanallarında geçirmişler. Montella ne yaptı bilmiyorum.
Konsantre olsa 2 metrelik adamların ortasında Kerem’i oynatmazdı? Kendi eliyle çocuğa ağır hasar verdi.
Arda üzere ekibin tek yaratıcı oyuncusunu sağ tarafa kilitleyip onu oraya mahkum etmezdi?
Oyunun makus gittiğinin daha 30. dakikada farkına varırdı. Bütün sistemi bozan Orkun’un berbat oyununa müdahale eder, Arda’yı merkeze çekerdi. Barış’ın orada oynayamadığının birinci beş dakikada farkına varırdı?
Avustralya’yı âlâ incelese onlara fizik gücünün yahut süratli bir iki adamının karşısında bizim tank defansın olmayacağını bilirdi.
Daha da çok var. Yani bir teknik yönetici bir maçta bu kadar yanılgı yapmamalı. Yahu merak ediyorum sırık üzere adamların ortasında Kerem’e yüksek ortalar yapılmasına nasıl müsaade verdi? Bırak Kerem’i spiderman olsa tekrar bir şey yapamazdı. Hoca resmen Kerem’den Halland yaratmaya çalıştı.
Tabii ki yalnızca Montella değil. Örneğin Hakan. Ya kardeşim deneyim yüklüsün. Berbat gittiğinin farkına vardığın anda biraz sorumluluk al ya. Biraz oyun içinde ağabeylik yap. Hocanın göremediklerine sen müdahale et. Yok herkes ruh üzere kaldı.
Örnek Zeki. Ya arkadaş bir adamın pili 45 dakikada biter mi? Pekala birinci yarıda o golü yerken sen nerelerdesin? Pekala Orkun kardeşim sen ne yapıyorsun? Bu maçı bir defa daha izlesen ki izleyeceğini sanmıyorum eminim “bu kim?” dersin.
Yani sonuçta tutulacak hiçbir yanımız yoktu. Nereyi tutsak ince cam üzere kırıldı. Biraz Ferdi, biraz İsmail. İnanın bu kadar.
Ne diyelim bilmiyorum. O kadar çok kusur var ki.
Mutluluk gözyaşları ile başladığımız Dünya Kupası birinci maçını acıyla bitirdik.
Milliyet
