Betül Topaklı / Milliyet.com.tr – Özge Yıldırım, 1992 yılında Isparta’nın Yalvaç ilçesinde doğdu. Anne ve babası memur olan Özge’nin bir ablası var. Sevgi dolu bir ailede memnun bir çocukluk geçiren Özge, küçük bir yerde büyümenin avantajlarını yaşadı. Kendini inançta hissettiği, herkesin birbirini tanıdığı bir ortamda büyüdüğünü söyleyen Özge, “Babamın bize duyduğu inanç hayatım boyunca en büyük güç kaynaklarımdan biri oldu. Her vakit gerimizde durur, kararlarımıza hürmet gösterir ve bizi desteklerdi. Bu mevzuda hiçbir vakit eksiklik hissetmedim. Annem de her vakit yanımızdaydı. Sıkıntı vakitlerimizde da hoş günlerimizde de ailemizin dayanağını daima hissettik” dedi. Birinci, orta ve lise eğitimini Isparta’da tamamlayan Özge, üniversite eğitimi için İstanbul’a geldi ve Marmara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi’nden mezun oldu. Üniversiteyi bitirir bitirmez mesleğini yapmaya başlayan Özge, eczacılığı her vakit insanlara dokunabileceği ve yarar sağlayabileceği bir meslek olarak gördü. Kendine ilişkin bir eczanesi olan Özge’nin hayatı her şey yolunda giderken, göğsünde bariz bir şişlik ve büyüme fark etmesiyle değişti. Çabucak doktora giden genç bayan, sonrasında yaşananları şöyle anlattı:
“İlk yapılan denetimlerde ve ultrason incelemelerinde net bir neden bulunamadı. Bunun iltihabi bir durum ya da daha kolay bir sıhhat sorunu olabileceği düşünüldü. Lakin şikâyetlerim devam edince ileri tetkikler yapıldı ve göğüs MR’ı çekildi. MR sonucunda hemen biyopsi yapılması gerektiği söylendi. Biyopsi sonrasında ise 2024 yılının Ağustos ayında göğüs kanseri olduğumu öğrendim. Farklı bir halde bu haberi aldığım gün, yakın bir arkadaşım evlilik teklifi alacaktı ve tertibin birçok kısmını benim halletmem gerekiyordu. Hastalık sürecinde benim için en zorlayıcı noktalardan biri, eczacı olmam nedeniyle sonuçlara herkesten evvel kendimin ulaşmış olmasıydı. Sonuçları birinci gördüğüm anı hâlâ çok net hatırlıyorum. Garip bir biçimde o an birinci düşündüğüm şey kendim değil, annem oldu. Annem daha içine dönük ve hislerini içinde yaşayan bir insandır. Bu yüzden haberi aldığımda aklıma gelen birinci soru, ‘Ben bunu anneme nasıl söyleyeceğim?’ oldu.”
Özge, bir sıhhat çalışanı olmasının da tesiriyle hastalığını etrafındaki insanlara anlatırken epeyce güçlü görünmeye çalıştı. Herkese “Yapacağım, halledeceğim, o kadar da büyük bir şey değil” diyordu. “Aslında bu biraz da karakterimden kaynaklanıyor” diyen Özge, “Hayata her vakit olumlu tarafından bakmayı seven biriyim. Bu nedenle hem kendime hem de etrafımdakilere umut vermeye çalıştım. O periyotta yaşadığım kaygıları ve korkuları çok fazla göstermemeyi tercih ettim. Sürecin başında elimden geldiğince güçlü ve müspet kalmaya çalıştım. Benim göğüs kanseri çeşidim, ‘triple negatif göğüs kanseri’ olarak isimlendirilen ve öteki birtakım göğüs kanseri çeşitlerine nazaran daha agresif seyredebilen bir tipti. Bu nedenle tedavi planım epeyce kapsamlı formda oluşturuldu” diye konuştu.
En aktüel haberlere ve son dakika gelişmelerine Google üzerinden anında ulaşmak için bizi favorilerinize ekleyin.
kaynak olarak ekleyin
‘ÇOK GERİLİMLİ BİR İNSANDIM’
Özge’nin tedavi süreci kemoterapi ve immünoterapi ile başladı. Bu periyotta hem fizikî hem de ruhsal olarak epeyce şiddetli bir süreçten geçti. Akabinde ameliyat oldu. Ameliyat sonrasında yapılan değerlendirmelerde lenf bezlerinde de metastaz saptandığı için radyoterapi tedavisi aldı. Radyoterapinin akabinde immünoterapi tedavisi bir mühlet daha devam etti. Kemoterapi, ameliyat, radyoterapi ve immünoterapiyi kapsayan bu sürecin toplamda yaklaşık bir yıl sürdüğünü anlatan Özge, “Dışarıdan hayli müspet görünsem de kendi içimde çok gerilim yaşayan bir insandım. Korkularımı birçok vakit içimde yaşar, etrafımdakilere muhakkak etmemeye çalışırdım. İnsan, bu kadar gerilimin bir gün kendisini bu türlü bir noktaya getirebileceğini hiç düşünmüyor” dedi.
“Bu süreçten sonra hayatımda kimi öncelikler değişti. Ben her vakit diğerlerini düşünen bir insan oldum. Kimsenin üzülmesini istemem hatta bazen bir şey söyledikten sonra karşımdaki bireye tekraren ‘Kırıldın mı?’ diye sorarım. İnsanların hislerini kendi hislerimin önüne koymaya çok alışmıştım. Fakat hastalık bana kendimi de en az öbürleri kadar önemsemem gerektiğini öğretti. Artık yalnızca diğerlerinin kırılıp kırılmadığını değil, Özge’nin de kırılıp kırılmadığını düşünüyorum. Kendime vakit ayırmayı, kendi gereksinimlerimi dinlemeyi ve gerektiğinde kendimi önceliklendirmeyi öğrendim. Tahminen de bu hastalığın bana bıraktığı en büyük ders buydu. Hayatımda en büyük değişikliklerden biri beslenme sistemim oldu. Tedavi müddetince dışarıdan yemek yemeyi neredeyse büsbütün bıraktım ve mümkün olduğunca meskende hazırlanmış besinler tüketmeye ihtimam gösterdim. Bunun dışında toplumsal hayatımı da iş hayatımı da sürdürebildiğim ölçüde devam ettirmeye çalıştım.”
‘BU SÜREÇTE HAYATTAN KOPMADIM’
Tedavi süreci boyunca olağan hayatından mümkün olduğunca kopmamaya çalıştığını belirten Özge, “Kemoterapi alıyordum, tedaviden sonraki üç-dört günü dinlenerek geçiriyordum. Akabinde tekrar eczaneye dönüyor ve işimin başına geçiyordum. Doğal ki bu süreçte gerekli tedbirleri alıyordum. Bilhassa toplu ortamlarda kesinlikle maskemi takıyor, enfeksiyon riskine karşı dikkatli davranıyordum. Hastalığı hayatımın merkezine koymak yerine, hayatımın bir modülü olarak yönetmeye çalıştım. Tahminen de bu yüzden bugün bile bazen dönüp ‘Gerçekten kanser geçirmiş miyim?’ diye düşündüğüm oluyor. Hayatımı o kadar durdurmadım ve süreci o kadar normalleştirdim ki, vakit zaman yaşadıklarım bana bile şaşırtan gelebiliyor” sözlerini kullandı.
‘SAĞLIKLI BESLENMİYORDUM’
“Kanserin neden ortaya çıktığını kesin olarak söylemek elbette mümkün değil fakat kendi hayatıma dönüp baktığımda kimi alışkanlıklarımın ve ömür formumun bana yeterli gelmediğini bugün daha net görebiliyorum” diyen Özge, “Açıkçası biraz kolaycı bir insandım. Yorulduğumda ya da uğraşmak istemediğimde yemeği dışarıdan söyler, sağlıklı beslenmeye çok dikkat etmezdim. Spor yapan biri de değildim. Hayatın birçok alanında pratik tahlilleri tercih ediyor, kendime gereğince itina göstermiyordum. Bunun yanında hayatım boyunca çok gerilimli bir insan oldum. Dışarıdan bakıldığında epey müspet, sevinçli ve güçlü görünürdüm. Lakin kendi iç dünyamda daima düşünen, sorgulayan ve kendine yüklenen biriydim. En küçük bir olayda bile ‘Acaba birini kırdım mı?’, ‘Birini üzdüm mü?’ diye düşünürdüm” diyerek oburlarının hislerini kendi hislerinin önüne koymaya çalıştığını lisana getirdi.
‘ÇOK YORUCU, YIPRATICI BİR SÜREÇ ANCAK GEÇECEK’
Bir şeye kırıldığında ya da üzüldüğünde bunu tabir etmekte zorlandığı için birçok hissini içinde yaşadığını anlatan Özge, bu süreçten geçenlere şu tavsiyelerde bulundu:
“Çok yorucu, yıpratıcı ve vakit zaman insanın gücünün tükendiğini hissettiren bir süreç lakin geçecek. Buna inanmak gerekiyor. Bunun yanı sıra hastanın yanında olan insanların da çok daha anlayışlı, sabırlı ve destekleyici olması gerekiyor. Bazen âlâ niyetle söylenen kelamlar bile insanı yorabiliyor. Benim en çok zorlandığım şeylerden biri, yaşadığım hislerin ve badirelerin küçümsenmesiydi. ‘Takma kafana’, ‘Boş ver’, ‘Geçer gider’ üzere cümleler birçok vakit dayanak olmak yerine, insanın yaşadıklarının hafife alındığını hissettirebiliyor. Meğer bu süreçte insanların en çok muhtaçlık duyduğu şey, anlaşılmak ve hislerinin kabul edilmesidir. Bu yüzden ister hasta olun ister hasta yakını, kendinize karşı daha şefkatli olun. Süreç boyunca umudunuzu kaybetmeyin ve gayretten asla vazgeçmeyin.”
Milliyet
