Derleyen: Zeynep Dilara Akyürek / Milliyet.com.tr – Titanik’in batmasıyla ilgili onlarca ihtimal, hatalı, sebep ve kusur değerlendirilmişti. Hatta kurtuluş senaryosu bile simüle edilmiş, binlerce denemenin akabinde yalnızca bir adedinde muvaffakiyete ulaşılmıştı. Geminin ‘batmasıyla ilgili’ konuşulacak çok şey vardı. Peki ancak ‘batırılmasıyla ilgili’ konuşulacak bir şeyler de olamaz mıydı? Komplo teorisi midir bilinmez, Titanik’te yaşananlarla ilgili çarpıcı ipuçları işin faturasını bugün dünyanın en kıymetli finans kuruluşları ortasında yer alan JP Morgan’ın ta kendisine kesiyordu. Henüz Titanik ve kendisiyle birebir yanı kız kardeşleri Olimpik ve Britannik’in inşası planda yokken, 1902’de imzalar atılmıştı. Artık JP Morgan ve gemide yaşananları gördüğü halde tek modül halinde battığını tez eden Joseph Bruce Ismay ortaktı. 10 sene içinde dünyanın en büyük ve lüks transatlantik gemilerini inşa edecek White Star Line Şirketi büyüyor ve en büyük denizcilik şirketlerinden biri olan Cunard’a meydan okuyordu. Bu meydan okumalardan en büyüğü 1912’de Titanik’le yapılacak ve sonraki yüz yılı aşkın müddet bitmeyen bir ‘laneti’, teorileri ve gelişmeleri peşinden getirecekti. Geminin 14 Nisan gecesi buz dağına çarpmasıyla başlayan batışı bazılarına nazaran seferden birkaç gün evvel tam da çarpışma noktasında çıkan yangınla bağlıydı. Üstelik bu biz kazadan çok, suikast olarak bile değerlendiriliyordu. Peki ya bugün ‘dünyanın en büyüğü’ JP Morgan öykünün neresindeydi?
YANGIN HAYAT MI KURTARDI ÖLDÜRDÜ MÜ?
Titanik birinci seferine çıkmadan çabucak evvel başlayan yangın, gemi seyir halindeyken de devam etmişti. 5 numaralı kazan dairesinin sancak tarafındaki duvarı yıpranmış ve hasar almıştı. Bu nedenle New York’a varana kadar gemiye manuel biçimde istikrar ayarı yapılmış ve sancak tarafına gerçek yatan devasa Titanik İskele tarafına hakikat yatsın diye ayarlama yapılmıştı. Bu sayede geminin sancak tarafı ile iskele tarafı dengelensin diye iskele biraz yatırılmıştı. Buz dağına çarpılan gece de yangının çıktığı kazan dairesinin çabucak yanında bulunan 6 numaralı kazan dairesinde çalışan Frederick Barrett buzun geminin gövdesini yırtarcasına parçaladığına şehit olduğunda 6 ve 5 numara ortasındaki su geçirmez kapıdan geçerek yangının olduğu kısma ulaşmıştı. Dakikalar içinde geminin içindeki suyun düzeyi 2.5 metreye çıkmış ve artık su geçirmez kapılar da batışın önüne geçemez olmuştu. Tüm bunlar olurken yetersiz filikalara sığamayan yolcular buzlu sularda hayata gözlerini yumuyordu. Öyküye buradan bakınca ihmaller ve kaza birleşmiş ve ortaya bir facia çıkmıştı. Peki JP Morgan’ın gözüyle bakılırsa? Öyle ya her pencereden tıpkı görüntüyü göremezsiniz!
1902’de White Star Line Şirketi’nin paylarının satışa çıkması bir dönüm noktasına hamileydi. Hisselerin kıymetli bir kısmını JP Morgan satın almış ve artık denizcilik konusunda en güçlü yöneticilerden biri olmuştu. Tabii güç, rekabeti doğururdu. Morgan da en büyük olmak isten bir yatırımcıydı. Bu nedenle rakiplerini ortadan kaldırmak istemesi olağan karşılanabilirdi. Bir teoriye nazaran, milyoner bankacı JP Morgan, rakip milyonerler Jacob Astor, Isidor Straus ve Benjamin Guggenheim’ı öldürmek için Titanik faciasını planlamıştı. Morgan dışında hepsinin hayatını kaybetmiş olması da bu teoriyi güçlendiriyordu. Ancak Morgan geminin başına neler geleceğini nereden biliyor olabilirdi? Morgan’ın başlangıçta Titanik’te seyahat etmeyi planladığı lakin kalkıştan kısa bir müddet evvel fikrini değiştirdiği biliniyordu. Morgan’ın onları öldürmek istemesinin nedeninin, Federal Rezerv’in kurulmasına karşı çıkmaları olduğu argüman ediliyordu. Federal bankanın kurulması konusunda Rothschild, Rockefeller ve J.P. Morgan Amerikan hükümetine baskı yapmaya başladığında buna 3 kişi şiddetle karşı çıkıyordu. Gemide JP Morgan’ın da kendilerine katılmasını bekleyen Jacob Astor, Isidor Straus ve Benjamin Guggenheim beklediklerinin tam karşıtını yaşamak üzere Morgan katılmadan seyahate başlamıştı. Gemi, okyanusun derin sularına 2’ye bölünerek battığında bu 3 kişi de hayatını kaybetti. Yani artık Morgan’a itiraz edecek kimse kalmamış ve hudut tanımaz bir güç kendisinin eline geçmişti. Federal Banka ise 23 Aralık 1913’te yani batıştan 1 buçuk yıl sonra Morgan’ın istediği üzere kurulmuştu.
Isidor Straus ve eşi Titanik’te hayatını kaybetti. Straus’un cesedi daha sonra Mackay-Bennett gemisi tarafından bulundu. Jacob Astor’un cansız vücudu 22 Nisan Pazartesi günü tekrar Mackay-Bennett isimli kablo gemisi tarafından karaya çıkarıldı. Benjamin Guggenheim’ın cesedi ise asla bulunamadı yahut kimliği tespit edilemedi. Guggenheim batan gemide resmi akşam kıyafetleriyle kalmayı tercih etmiş ve son olarak şöyle demişti: “En uygun kıyafetlerimizi giydik ve centilmenler üzere batmaya hazırız.”
ŞİFRE ‘3909 04’ OLABİLİR Mİ? İLAH BİLE BATIRAMAZ DİYİP, ‘PAPA YOK’ YAZMIŞLAR
Stephanie Barczewski Titanik’le ilgili bir kitabında, “Buzdağına çarpabileceği 9000 öteki yol daha vardı ve hepsi de sıkıntısız olurdu. Gemiye hasar verirdi ve muhtemelen birtakım insanların vefatına neden olurdu, fakat bu kadar inanılmaz derecede felaket bir sonuç doğurmazdı. Geminin bu tıp bir hasar görmesi için buzdağına tam olarak gerçek formda çarpması, tam olarak gerçek açıyla sürtünerek ilerlemesi gerekiyordu” diyordu. Binlerce ihtimalden en acı olanı gerçekleşmiş ve gemi sulara gömülmüştü. Pek çok parametre ve ayrıntı bu ölümcül sonu en ağır formda hazırlamıştı. JP Morgan ise bu ayrıntılarla ilgili argümanların yalnızca biriydi. Yani Titanik ile ilgili tek dikkat cazibeli ayrıntının JP Morgan’ın içinde olduğu olaylar zinciri olmadığı açıktı. Bir defa inşa edilirken geminin kimliğine ve gövdesine nakşedilen kod, ‘tanrının bile batıramayacağı gemi’ diye anılmasının nedenini ortaya koyar üzereydi. İnsanı yaratan rabbin gücünün, insan üretimi bir gemiyi batıramayacağı anlatılıyordu. Geminin kimlik evrakında kendisini temsil eden kodun da ‘3909 04’ olması bir işaretti. Bu sayı tersten okunduğunda ‘NO POPE’ yani ‘Papa Yok’ manasına geliyordu. Papa’nın varlığına inanmayan kimseler bir ilah inancı da beslemezdi. Ancak vakit geçtikçe bu bir argümandan öteye geçmedi ve asıl gerçeğin çok daha farklı olduğu ortaya çıkmıştı.
Titanik tarihçisi Walter Lord, 1950’lerin ortalarından itibaren İrlanda’daki insanlardan bu ‘PAPA YOK’ öyküsünü anlatan mektuplar aldığını yazmıştı. Fakat Burns’ün 1986 tarihli kitabı The Night Lives On’da belirttiği üzere, Titanik’e bu türlü bir numara atanmamıştı. Geminin üzerine boyanmış gövde numarası 401’di, bu da Harland and Wolff tersanesindeki numarasıyla birebirdi ve Ticaret Odası numarası 131.428’di. Fakat numaralarından birinde “PAPA YOK” yazsa bile, Harland and Wolff’ta Katolik emekçi yoktu. Şirket, 1800’lerin sonlarında Katolik çalışanlarını uzaklaştırmıştı ve Annie Caulfield’ın kitabında yazdığı üzere, ‘yirminci yüzyıla gelindiğinde, Harland and Wolff sırf Protestanları istihdam etmesiyle tanınıyordu.’ Papa ve ilah için ne söylenirse söylensin insanların inşa ettiği her şey yok olmaya mahkumdu. Titanik tahminen de en başında sonsuz gücü olan ilaha meydan okuyarak bugün peşini bırakmayan bir lanetin pençesine düşmüştü. Bu öykü batan, öldüren ve sonunda yok olacak bir gemi için bile fazlaydı. Yalnızca güçlü ve fırsatları ‘doğru’ pahalandıran ve bugün dünyanın en bedelli bankasının sahibi JP Morgan bile Titanik’in yüz yılı aşkın müddettir birinci günkü üzere olan öyküsünden güçlü değildi.
Milliyet
