MÜJDE IŞIL- Disney, 1937 tarihli “Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler” isimli animasyonunu gerçek oyuncularla tekrar çekmeye karar verdiğinde başına bu kadar karşıtlık geleceğini kestirim etmemiştir muhtemelen. Grev ve pandemi nedeniyle çekimlerin ertelenmesi bir yana gündem, sinemanın aleyhine çalıştı resmen. Peter Dinklage, bu vakitte cüce karakterlerin mizah gereci klişesi olarak kullanılmasını ‘tam bir geri kafalılık’ halinde niteledi ve eleştirdi. Pamuk Prenses’i canlandıran Kolombiya kökenli Rachel Zegler’in Filistin yanlısı, makus kalpli kraliçeye hayat veren İsrailli Gal Gadot’un ülkesini destekleyici açıklamaları da sineması iki ortada bir derede bıraktı. Ortaya çıkan sonuç ise Disney’in politik doğruculuk için çok çabaladığının ispatı.
Grimm Kardeşler’in en ünlü masallarından “Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler”in konusu malum. Disney masalı tekrar uyarlarken günümüz hassasiyetlerini ve tenkitlerini epeyce gözetmiş. Prenses’i, güzel prensi bekleyen romantik bir gelin adayı yerine halkının adil idaresi için dertlenen, elinden geldiğince yürekli olmaya çalışan bir müstakbel önder hâline getirmiş. Sinemanın bildirilerinde bunun altı tekraren çiziliyor. Masalda cüceler çalışmaya gidince konutu tertemiz yapan genç kız, sinemada paklık işini cücelere paylaştırıyor. Zehirli elma yiyip mevt uykusuna girdiğinde ise onu bir prens değil, saraydan patates çalmış bir eski asker/haydut hayata döndürüyor.
Marc Webb imzalı sinemanın bildiri korkuları o kadar ağır ki büyükler için mi küçükler için mi çekildiği bilinmeyen kalmış üzere. Peter Dinklage’in tenkitlerinden sonra gerçek cüceler yerine CGI teknolojisiyle yaratılmış karakterler kullanan Disney (filmin ismine de cüce koymamış) bu kısımlarda minik seyircilere hitap ediyor güya. Sinemanın başındaki odaklılık, devamında sürmüyor bu yüzden. Münasebetiyle bildirilerine hürmet duyulsa da ‘güçlü bir çağdaş uyarlama’ denemeyecek bir sinema olmuş “Snow White/Pamuk Prenses”.
Steven Spielberg’ün “West Side Story”sinde Maria’yı canlandırarak parlayan Rachel Zegler, masumiyetin simgesi olarak ‘prenses’ fonksiyonunu yerine getirse de bu sinemada o kadar öne çıkamıyor, hatta birden fazla sahnede mimiklerini fazla zorladığı görülüyor. Gal Gadot, kötücül karakterinin hakkını vermiş. Bilhassa de gerçek hayatta çizdiği politik halla özdeşleştirilince…
Orman yollarında
“Ayı Paddington” yurt dışında epey sevilen bir karakter ve seri fakat bizde sinemaları de esprileri de o kadar istek görmüyor nedense. Sinema serisinin üçüncü sineması “Paddington in Peru/Ayı Paddington: Ormanda Macera”da Peru’ya gidiyoruz. Lucy Teyze kaybolunca Paddington ve Brown Ailesi soluğu Amazon Ormanları’nda alıyor. Sinemanın oyuncu takımı çok varlıklı bu sefer. Olivia Colman ve bilhassa Antonio Banderas sineması sürükleyip götürüyor. Sonuçta izlemesi keyifli bir aile sineması. Harika İngiliz imajını vurgularken bir vakitler üzerinde güneş batmayan ülkenin kendi sömürgeci geçmişini yok sayıp İspanyolların sömürgeciliğine odaklanmasına takılmazsanız tabii…
Milliyet
