Müjde Işıl – 1965-1966 yılları ortasında Endonez- ya’da ordu, komünistlere karşı katliama girişmiş, birtakım kaynaklara nazaran 500 bin, birtakım kaynaklara nazaran bir milyon insanı öldürmüştü. Bu kitlesel katliam yıllar sonra Danimarkalı sinemacı Joshua Oppenheimer’ın, Oscar adayı iki belgeseline (“The Act of Killing” (2012) ve “The Look of Silence” (2014)) husus oldu ve oldukça ses getirdi. Bu iki etkileyici belgeselden uzunca bir ortadan sonra Oppenheimer, kurmaca bir üretimle karşımıza geliyor. Lakin bu yalnızca ‘kurmaca’ deyip geçilebilecek bir sinema değil. Zira kıyamet sonrası, distopik bir öyküyü müzikalle harmanlıyor.
Dünyanın petrol yangınları yüzünden harabeye döndüğü bir gelecekte, isimleri olmayan güçlü bir aile ve çalışanları eski bir tuz madeninde izole bir hayat yaşıyor. Sanat koleksiyonu ve konfor alanı içinde ‘parlak gelecek’ hayalindeki ailenin sığınağına giren bir yabancı, tüm istikrarları alt üst ediyor. Baba karakteri, dünyanın yok olmasında hissesi olan bir petrol tüccarı. Kimsenin okumayacağı otobiyografisini oğluna yazdırarak vicdanını temizlemeye çalışıyor. Sinemadaki bayan karakterler daha da değişik. Anne, onun en yakın arkadaşı ve dışarıdan gelen yabancının ortak noktası, üçünün de ailelerini geride bırakmış olmaları. Üçünün geçmişleriyle uğraşı farklı olsa da bu ağır yükü taşımakta zorlanıyorlar. Baba başta olmak üzere sığınaktaki öbür erkekler ise yalnızca hayatta kalmaya odaklanmış. Yabancının sığınağa gelişi, meskenin tek çocuğunu etkiliyor evvel, sonra da öteki bayanları. Ancak sinemanın bağlandığı noktada iki buçuk saatlik isyanın sonucu ikna edici olmuyor.
“Son”, biçimsel açıdan çok etkileyici bir üretim. Bilhassa müzikal sevenler için. Sığınakta yapay bir dünyada yaşayan bireylerin insani hislerini müziklerle söz etmesi, riskli lakin çarpıcı bir tercih olmuş. Tüm müziklerin kelamlarını Oppenheimer yazmış ve üslup olarak Hollywood’un klasik periyodundaki müzikalleri örnek almış. Müzikal sahneler, geçmiş ve geleceği hem birleştirmek hem de ayrıştırmakta çok başarılı.
Tilda Swinton ve Michael Shannon (“Take Shelter”dan sonra tekrar sığınağa giriyor) her zamanki üzere yüklerini hissettiriyorlar. Oğul rolündeki George MacKay onların gölgesinde kalmıyor. Yardımcı takım da oldukça başarılı.
Milliyet
