Vurmalı çalgılar sanatkarı ve araştırmacı Konstantine Vlasis, bir Sigur Rós müziğinin tetiklediği merakla yola çıkarak, eriyen buzulların seslerini kaydetmeye başladı. Bu seyahat vakitle sırf tabiat seslerini belgeleyen bir çalışmadan öteye geçti: Vlasis, yok olma tehdidi altındaki buzul coğrafyasının hem müzikal hem de kültürel belleğini arşivliyor.
İklim krizinin tesiriyle İzlanda buzullarının 2100 yılına kadar hacimlerinin yarısını kaybedebileceği öngörülürken ülkenin yüzölçümünün yaklaşık yüzde 10’unu kaplayan bu buzullar her yıl milyonlarca turistin ilgisini çekiyor. Vlasis’in mikrofonları da yalnızca büyüleyici bir tabiat mükemmelini değil, birebir vakitte geri dönüşü sıkıntı olan bir kaybın sesli izlerini yakalıyor. Çatlayan buzlar, eriyen su damlaları, göllere karışan hava kabarcıkları… Tüm bu sesler, bir görüntünün sessiz çığlığına dönüşüyor. New York Üniversitesi ve Leifur Eiríksson Vakfı’nın dayanağıyla yürüttüğü doktora çalışmasında Vlasis, buzulların hareketlerini ve iç yapılarındaki değişimleri işitsel bilgiye dönüştürüyor. Ayrıyeten bu süreçte sadece insan kulağının duyabileceği frekanslarla sonlu kalmıyor infrasound üzere düşük frekansları da özel mikrofonlarla kaydedip, duyulabilir hâle getiriyor. Yani kendi deyimiyle “manzaranın sıhhatini bir stetoskopla dinliyor.”
Milliyet
