Efnan Atmaca – Eskiler “Terzi kendi söküğü dikemez” ya da “Mum tabanına ışık vermez” derler. Daima merak etmişimdir sanki terapistler kendi ruh sıhhatlerini korumak için nasıl metotlar kullanıyorlar. “Terapi” isimli oyun bu soruyu cevaplıyor. Başrollerini Gamze Süner Atay ile Begüm Kütük Yaşaroğlu’nun paylaştığı oyunun muharriri Can Çelebi, yönetmeni Yunus Emre Bozdoğan. Teoman da oyunun tema müziklerini üstleniyor. Oyun Teoman’ın sesiyle başlayınca nereye gideceğine dair ipuçları verse de her daim şaşırmaya hazır olun. Tam çözdüm derken “Terapi” yeni bir düğüm koyuyor zira önünüze.
Kimlikler değişiyor
Gamze Süner Atay, birinci gençliğini geride bırakmış, 50’li yaşlarında bir psikiyatr olarak çıkıyor seyirci karşısına. İşini çok sevdiği muhakkak olmakla birlikte usandığı, yorulduğu da veriliyor oyunda. Bu ayrıntısı çok sevdim. Zira bütün gün insanların kimine nazaran büyük kimine nazaran küçük kaygılarını dinleyen birinin yorulmasının ve hatta sıkılmasının ne kadar doğal olduğunun altı çiziliyor. Böylece seyirci de psikiyatrın sıradan, herkes üzere etten kemikten ve tahammülden oluşan biri olduğunu anlıyor, bu kabulle dinliyor onun kıssasını. Öte yandan eşiyle meseleleri olduğunun ipuçları sunuluyor. Son seansa gelen danışan daha birinci dakikadan onu ne kadar yoracağını gösteriyor. Gösterişli, saf, heyecanlı bir genç bayan bu danışan. Psikiyatr onun sıkıntısını anlamaya çalışırken çok zorlanıyor. Zira koldan kola atlayan ve bir türlü tam olarak ne yaşadığını anlatmaktan kaçınan biri. Birebir vakitte çok samimi. Psikiyatrı tanımak, ona yakın olmak istiyor. Ondan akıldan çok şefkat almak peşinde. Yavaş yavaş duvarlarını kaldırıp asıl sıkıntısını anlatmaya yanaşıyor danışan. O anlattıkça yalnızca sorunu değil farklı gerçekler de açığa çıkmaya başlıyor. An geliyor terapist ile danışan yer değiştiriyor. İki bayanın, üstelik birbirinden hayli farklı ve hiç de uygun kaidelerde tanışmayan iki bayanın tüm önyargılardan azade birbirlerine dayanak seansına dönüşüyor bu terapi.
“Terapi”, bugün ve 19 Mart’ta DasDas İstanbul’da, 11 ve 12 Mart’ta Soho House’ta, 17 Mart’ta BabaSahne’de ve 26 Mart’ta Uniq Box’ta izlenebilir.
‘Seyirciye itimat hissi veriyor, dahası rahatlatıyor’
Kadın dostu bir oyun terapi. Bayanları birbirlerine takviye olmaya çağıran bir öykü anlatılıyor sahnede. Yazarı ve yönetmeni erkek olmasına rağmen hemcinslerine hiç acımamışlar. Onların yaptıkları yanlışları az da olsa mazur göstermek ismine hiçbir gayrete girmemişler. Oyundaki iki bayan da hem doğruları hem yanlışlarıyla kendilerini ortaya koyuyorlar. Eksik yaptıklarını kabul edip pişmanlıklarını lisana getirseler de aslında kusurun eksik değil fazla yaptıklarında olduğunun altını çiziyorlar. Gamze Süner Atay’ın, psikiyatr karakterinde bilhassa kadınsal seçimlere eleştirisi dikkat çekiyor. Psikiyatr; estetik zıddı, doğallığın savunucusu bir duruş gösterirken bunun yanlış mı yanlışsız mu olduğunu sorguluyor. Aslında erkeklerin bayanlara dış görünüşleriyle ilgili kendilerini makûs hissettirmesine karşı bir sitem kelamları. Zira bayanlar aslında hoşluğun bir tutum sorunu olduğunu biliyorlar. İki bayan da sırayla terapi koltuğuna oturduklarından sebep hiçbir zayıflıklarını gizlemiyorlar. Bu da seyirciye inanç hissi veriyor, dahası rahatlatıyor. Ve iki bayan dayanışarak iyileşeceklerini anlıyorlar. İşte bu en hoş bildiri. Lakin olağan bu dayanışmaya onları Teoman’ın sesinin yönlendirmesi manidar. “Terapi” bildirisini yerinde veren, dürüst, yumuşak, parmak sallamayan, ‘illa sert sözlerle ya da tenkitlerle değil gülümsemeyle de toplumsal yaralara parmak basılır’ diyen bir oyun. Gamze Süner Atay ile Begüm Kütük Yaşaroğlu da özverili performanslarıyla bu iletisi güçlendiriyorlar.
Milliyet
