Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Yıllarca farklı dallarda çalışan ve emeklilik devrine ulaşan Sibel ve Akyol çifti, birçok insanın sırf hayalini kurduğu bir kararı hayata geçirdi. Artan hayat maliyetleri, trafik, kalabalık ve kent hayatının getirdiği gerilim sebebiyle yeni bir hayat arayışına giren çift, evvel tiny house ve karavan seçeneklerini kıymetlendirdi. Lakin yaptıkları araştırmalar sonunda aradıkları özgürlüğün denizde olduğuna karar verdiler. “Hayatımız boyunca mantıklı hareket ettik fakat bunun bizi keyifli etmediğini fark ettik” diyen çift, birikimlerini kıymetlendirerek sıfır bir motoryat satın aldı ve yaklaşık dokuz ay evvel Marmaris’te teknede yaşamaya başladı.
Ordu’da doğup büyüyen Sibel, Hacettepe Üniversitesi Eczacılık Fakültesinden mezun olduktan sonra, dalın kamu dahil bir çok alanında çeşitli misyonlar üstlendi. Son 12 yıl özel hastanelerde mesul müdürlük yaptı. Eşi Akyol ise, İstanbul’da doğup büyüdü fakat 35 yılı Ordu’da geçti. Nevşehir Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksek Okulunu bitirdi. Otel yöneticiliği, çeşit operatörlüğü, cafe-restaurant işletmeciliği, mahallî radyoda program yapımcılığı, sunuculuk, TV haber spikerliği, profesyonel müzisyenlik ve en uzun da bankacılık yaptım. Şimdi emekliyim. Son 7 yılları İstanbul’da geçen çift, “Aslında bu bile kâfi oradan kaçma fikrinin oluşması için. Hayat modumuzu düşürdü. Konuta kapandık. Her gün tıpkı şeyleri tekrar eder bulduk kendimizi ve bu kısır döngünün bizi 4 duvar arasında çürütüyor olduğunu gördük. Bir yerlere gidip sosyalleşecek gücümüz de yok, senelerce tatile bile gidemedik. Daima kılı kılına geçinme çabası içindeydik. Lakin sonunda kiramızı bile ödeyemeyecek duruma kadar geldik” halinde konuştu.
En aktüel haberlere ve son dakika gelişmelerine Google üzerinden anında ulaşmak için bizi favorilerinize ekleyin.
kaynak olarak ekleyin
‘TEKNE DENİNCE AKLA BİRİNCİ OLARAK GÜÇLÜ OYUNCAĞI GELİYORDU’
‘Küçük bir birikimimiz vardı, hani büyüklerimiz derler ya kefenlik parası. İşte onunla Ege’de bir tarla alabilir miyiz ve üzerine bir tiny house kondurabilir miyiz fikriyle çıktık aslında yola’ diyen çift, “Bu olay pandemiden sonraydı ve alışılmış o devirde fiyatlar uçmuş. Yani öncesinde metrekaresi 100 TL olan yer, 2-3 bin TL olmuş. Deniz kenarına bakmadık bile ancak bırakın denize yakın olmayı, denizi doruktan gören bir yer bile bulamadık bütçemizle. Bulduğumuz tarlalar denizden çok uzakta ve doruklarda, yolu bile olmayan tenha yerlerdi. Bu arada bunu yapabilmiş olsaydık da keyifli olamayacağımızı idrak ettik. Zira ikimiz de doğayı çok seviyoruz fakat deniz kısmı en sevdiğimiz. Daima deniz kentlerinde yaşadık. Meskenimiz denize yakın olmasa da, ona hemen ulaşabilme lüksümüz vardı. Burada ise toprakla meşgul olacaktık ve ne anlarız biz çiftçilikten, topraktan” bilgisini paylaştı ve ekledi:
Sonuçta, kafamızdan çıkardık bu olayı. Karavan mı alsak dedik, özgür oluruz, minimal yaşantıya hazırız aslında, istediğimiz yere masraf, park eder, keyifli oluruz. Yakıt dışında çok maliyetli de olmaz diye düşündük. Ancak gördük ki, pandemiden sonra ona da talep patlamış. Yani biz daima trenin son vagonuna yetişmeye çalışıyoruz geç kararlarımızdan ötürü. Haydi uygun bir tane alabilir tahminen ancak onunla da o denli istediğiniz yerde konaklayamıyormuşuz. Karavan parklarında olmak gerekliymiş. Hem güvenlik ve su tedariği, tuvalet vs. atık devamlılığı için de. E baktık ki taban tabana karavanlar o parklarda. Yandaki hapşırsa duyulur ki herkes de bizim kafada olacak değil olağan olarak Yani açacak müzik ya da tv sesini, kaçacak yerin yok. Sessiz bir yer bulsan deniz kenarında, hırlısı var hırsızı var, gece nasıl emniyette olacaksın? Kapı baca kapalı tıkılacaksın karavana. Yani çok sarmadı bizi o hayat. Bu arada bir sürü görüntü izliyoruz alternatif hayat stilleriyle ilgili. Sonra bir gün dedik ki ‘Biz sebep teknede yaşamayalım ki?’ Tekne deyince akla birinci güçlü oyuncağı geliyordu. Öte yandan denizi çok seviyoruz ancak yüzmek ve balık yemek dışında çok bir sohbetimiz olmadı denizle. Kürek bile çekmemişiz ömrümüzde. Bu fikir üzerine araştırma yapmaya başladık. Yelkenli mi motoryat mı, sıfır mı ikinci el mi, içten takma mı dıştan takma mı, yerli mi yabancı mı? Bir sürü de tespit var önümüze çıkan “en güzel tekne arkadaşının teknesidir”, “tekne bir alırken iki satarken memnun eder”, “tekne çok masraflıdır, kesimi, personelliği Euro ile ödenir” filan üzere. Yani mantıklı düşününce almak da, sonrasında altından kalkmak da mümkün değildi bizim için.”
‘İLK VAKİTLER TEKNEYLE İLGİLİ CAHİLLİĞİN DİBİNDEYDİK’
‘Hayatımız boyunca mantıklı hareket ettik de ne oldu?’ diyen çift, “Hani kimin yazdığı bilinmeyen fakat sevgili Can Yücel’e atfedilen ‘Ömür dediğin üç gündür, dün geldi geçti, yarın meçhuldür, o halde ömür dediğin bir gündür, o da bugündür’ mısraları var ya, işte motivasyonumuz tam olarak buydu bizim. Artık dilek ettiğimiz üzere yaşamak, memnun ve huzurlu olmak bahtımız olacaktı. Üstüne bir şey koyamadığımız için birikimimiz de eriyordu. Kararımızı verdik ve sıfır yerli bir tekne aldık. İkinci elden korktuk, masraf çıkarabilir diye. Sonuçta bu garantili bir tekneydi. Yelkenliyi düşünmedik bile baştan zira denizciliği öğrenme sürecinde bizim için en kolayı bu ebatlarda bir motoryattır diye düşündük” sözlerine yer verdi.
İlk gün şaşkın ördek yavrusu üzere olduklarını söyleyen çift, “İstanbul’daki 2 saatlik test sürüşü dışında tekneye suyun üstündeyken adım atmamıştık. Nasıl binilir inilir, lambalar nereden açılır, konsoldaki düğmeler nelerdir bilmiyorduk. Kontak anahtarını bile çevirmemiştik hiç. Yani cahilliğin dibindeydik. Daha ikinci binişte Bonnie suya düştü. Akyol da atladı ancak merdiven nasıl açılır bilmiyoruz ki, zar güç Bonnie’yi bana verip çıktı tekneye. Sonra inanılmaz sıcaktı, termometrede 48 dereceyi gördük marinada. Şimdi bavulları da açıp tekneye yerleşmemiştik, duşların yerini öğrenmemiştik. Çim sulayan fıskiyelerin altına kafamızı sokup serinlemeye çalıştığımız hatırlıyorum marinada. Ancak o birinci gün, ne kadar gerçek bir karar verdiğimizi anladık. Denizin kokusu, huzur ve özgürlük hissi, ne uygun etmişiz de metropolden ayrılmışız dedirtti bize. Her sabah güya bir yalı dairesindeymişiz üzere güne uyanmak, havuzlukta kahvaltı yapmak, otomobille trafikle işimizin olmaması, sessizlik ve etraftaki insanların tümünün güler yüzlü ve samimi olması, birbirlerinden bir ‘günaydın’ı esirgememeleri hakikat yerde olduğumuzu ispatladı” bilgisini paylaştı.
Çamaşır ve bitmeyen yağmurlar ise hayli zorladı diyen aile, “Çamaşırı haydi halledebildik fiyatlı çamaşırhaneye vererek yahut dostlarımızın meskenlerinde, teknelerindeki makinelerde yıkadık. Lakin yağmur tarafı var ya, o inanılmaz düşürdü modumuzu. Yani zati çok sevdiğim bir şey değildir yağmur ve kasvetli havalar. Ancak Marmaris’e gelirken beklentim bu değildi. Ben Karayiplerle filan karıştırmışım burayı herhalde. 40 yıldır burada yaşayanlar bile bu türlü bir kış yaşanmadığını söylüyorlar, bizim talihimize demek ki. Küçücük bir teknede kapalı kalmak, her yürüyüşte sırılsıklam ve çamur içinde olan Bonnie’yi temizlemek, bir de vakit zaman gerçekten çok soğuk olması ve üşümek zorladı beni. Tabi bunlar yaşamsal tarafta ve her şeye karşın marina konforunda gördüğümüz zorluklar. Marinadan çıkınca bunlara güç, su, atık, çöp, duş üzere öteki problemler da ek olacak. Ayrıyeten ve en kıymetlisi de hava koşulları, dalga, barınacak inançlı yer bulmak vs. üzere ekstra ve asli meselelerimiz olacak. Fırtınadan bahsetmiyoruz bile, marinada yaşadığımız şeyden çok daha zoru ile tanışacağız muhtemelen. Lakin tüm bu olmuş ve olacak zorluklara karşın biz bu hayatı çok sevdik. Pes etmeyeceğiz yani. Madden yıkılmadıkça, manen bizi yıkma bahtı yok bu ömür tarzının” formunda konuştu.
‘SU PARASIZ, ELEKTRİĞİMİZİ KENDİMİZ ÜRETİYORUZ’
Tek gelirlerinin 2 emekli aylığı olduğunu söyleyen Çift, “Karada yaşayan emeklilerden hiç farkımız yok. Mesken kiraları da yıllık bazda marina kirasına denk. Yani kira ödeyemeyiz, elde bir şey kalmaz. Dışarıda yiyip içmek mümkün değil. Fakat dostlarımız bir yere giderken bizi de davet ediyorlar da sağ olsunlar yer görüyoruz. Olmasa da olur lakin, yani biz alıştık yıllardır meskende vakit geçirmeye. Aslında çok toplumsal insanlardık emekli olmadan evvel lakin bu imkansızlıklar çok aşağı çekti bizi. Yeniden de olumluyuz, canımız döner isterse ben onu da yapabiliyorum teknede. Ya da hangi yemek olursa olsun, konuttaki marifetlerimi buraya da taşıdım. Çok şükür mutfağım da çalışmak için gereğince büyük. Onun dışında sıhhat ve mecburî muhtaçlıklar dışında harcama yapmıyoruz. Bu minimal bir hayat ve insanın hele de yazın 3 t-shirt, 3 şort bir de terlikten fazlasına muhtaçlığı olmuyor” dedi ve ekledi:
“Teknede yaşamanın maliyetleri ile meskende ömür arasında şöyle bir mukayese yapmıştık. Bizim marina kirası olarak yıllık ödediğimiz para, İstanbul’da çıktığımız konutun yıllık kirasından daha ucuz. Sitenin aidatı, ortak masrafları, doğalgaz, elektrik, su falan aylık 5-10 bin TL aralığındaydı mevsimine nazaran. Burada bunlar yok. Su ücretsiz, elektriğimizi kendimiz üretiyoruz, birinci başlarda sistem yetersizdi o yüzden marina elektriğine para verdik fakat şimdi pek verimli bir güç sistemimiz var. Doğalgaz yok. Onun yerine Webasto denilen dizel ısıtıcımız var ki çok çok soğuk olmadıkça kullanmıyoruz. O da 2 saatte 1 litre mazot yakıyor. Mutfakta 2 kiloluk marin tüp kullanıyoruz, o da 1 ay yetiyor daima teknede pişiriyor olmamıza karşın. Teknenin yakıtı var doğal lakin İstanbul’da da otomobilimizin yakıtı vardı. Karada olmayıp burada olan bir Mavi Kart var, bu da teknelerin her 15 günde bir zarurî olarak atık merkezine yanaşıp, atıklarını verip, sisteme işlendikleri bir uygulama. Marinadan marinaya değişiyor bedeli ve çok yüksek olanları da var lakin biz burada en uygun sayısı ödüyoruz. Öteki da bir fark yok.”
‘25 METREKAREDE TARTIŞSAK BİLE KAÇACAK YERİMİZ YOK’
Teknede yaşamanın, münasebetlerine tesirlerini sorduğumuz çift, “Teknede uzaklaşma bahtımız yok ki. 25 metrekare bir ortam birbirimize değmeden öte yana geçmek mümkün değil. Tartışsak gidecek oda, kaçacak yer yok. Latife bir yana çok düzgün geldi bize bu hayat. Koca meskenlerde, başka odalarda birbirinden uzaklaşan, kendi alanlarını oluşturan, sohbet bile etmeden akşamı tamamlayıp sabah işe giden ve bu döngüde hayatını devam ettiren birçok çiftten çok şanslıyız. Birbirimize odaklandık, zati kafalarımız çok tıpkı, zevklerimiz birebir, bu da bir talih tahminen lakin minimal ortamda uzun mühlet bu ahengi koruma edebilmek de efor istiyor. Daha sabırlı, daha empatik yaklaşımlar içinde olması lazım iki kişinin de. Biz bunu becerdik ve çok mutluyuz” sözlerine yer verdi ve kelamlarını şöyle sonlandırdı:
“Önce eğitim, sonra iş hayatı, daha çok kazan, daha çok biriktir tasası kendimize odaklanmamıza pürüz oluyor. Bir çoğumuz hayallerimizi, memnunluğu, huzuru ıskalıyoruz ve sonunda er ya da geç tüm bu çabanın ne kadar anlamsız olduğunu idrak ediyoruz. Deniz, tekne değil buradaki konu, herkesin keyifli olabileceğine inandığı bir hayali vardır kesinlikle, bir anda her şeyden vazgeçip onun peşinden koşun ve gerçekleştirin, ne kadar mantıksızca olursa olsun. Ertelenen her hayalin heyecanı da azalıyor vakit içinde ve yeniden birebir kısır döngüde boğuluyor beşerler. İster tekne, ister karavan, ister köy hayatı, çiftlik, ister dünya seyahati, hayaliniz her ne olursa olsun yarın geç olabilir, şimdi adım atın ve gerçekleştirin. O kaygı eşiğinin üstünden atılacak bir adım hayatınızı sonsuza dek değiştirebilir. Hayattaki maddi manevi hiçbir şey sizden daha değerli değil, bu kıymeti kendinize teslim edin.”
Milliyet
