Kazanılan iki kupa, oynanan futbol, oyuncuların, yöneticilerin, Okan hocanın ve taraftarların birbirlerine bağlılığı kulübü öteki bir yerlere götürmüş. Yanılgı yapmadan dönemi muvaffakiyetle bitirmesini sağlamış.
Önce şunu söyleyeyim, arkadaşlarına bağlılığı olmayan futbolcuları barındırmıyorlar. Burada en büyük hisse Okan hocanın. Yerlisi, yabancısı, yedeği, ası takımda kim varsa hepsi tek beden. Yenikapı’daki seremonide bunu hepimiz gördük ve vakit zaman da gözyaşlarımızı tutamadık. Hangi futbolcu podyuma çıkıyorsa yanında ya eşi, ya çocukları ya da sevgilisi var. Mertens ve ailesi bizi zati kopardı. Bu nasıl kulübe bağlılıktır birinci kez gördüm. Arttan Muslera ağlayarak ve ağlatarak yüz binlere veda etti.
Sallai sevgilisiyle çıktı podyuma. Aşikâr ki, arkadaşı birinci kez bu türlü bir kalabalığın önüne çıkıyor. Kızın ayakları titriyor. Macar futbolcu heyecandan mosmor oldu. Lemina, Barış Alper, Sanchez, Abdülkerim diğer bir atmosfer yarattılar. Evet o gün oraya cümbüşe gelenlere yağmur sürprizi vardı. Taraftarlar çok eziyet çektiler ancak bu türlü günlerde bu çekilen eziyet konuşulmaz, gündeme de gelmez, şikayet eden de pek olmadı. Burada kıymetli olan topluluğun tek beden olması. Şu an Osimhen gitse bile kadrosuna bağlı fevkalade bir takım var.
Menajer Gardi, Okan Buruk ve Abdullah Kavukcu transfer edecekleri futbolcuları şimdiden belirlediler. Araştırdıkları şey huyu, suyu, aile yaşantısı ve adaptasyonda arkadaşlarına ahenk sağlayıp sağlamadığı, bunlara bakılıyor. Yani Ziyech, Zaha üzere kaliteli futbolcular kapının eşiğinden içeri sokmamak için oldukça uğraş veriyorlar.
Sonuçta bu akşam Başakşehir maçıyla dönem bitiyor. Bu müsabaka Muslera ve Mertens’e veda maçı olacak. Tribünler koreografiler hazırladı, futbolcular kupalarıyla alanda cins atacak ve cümbüşe son noktayı koyacaklar, güzeli olsun. Bu sevgiyi hak ettiler, emeklerinin karşılığını aldılar.
Fenerbahçe Avrupa’nın zirvesinde
Basketbol futboldan sonra gelen spor olsa da Avrupa şampiyonu olmak kolay bir iş değil. Orada büyük bir emek var. Maddi-manevi çok sıkıntı bir kulvar. Bu şampiyonluğu sarı-lacivetli kulüp hak etti.
Ben Türk’üm, burada doğdum burada öleceğim. Bana Avrupa’dan hangi kadro kupa getirirse, hangi spor kısmında olursa olsun başımın tacı. Ne yapacaktım yani; Fenerbahçe, Monaco ile final oynuyor, kupa Fransa’ya gitsin diye mi dua edecektim! Ben fanatizmden nefret ediyorum. Hele Avrupa kupası deyince akan sular durur.
Evet futbolda başarılı olmadılar. Bunun da tek sebebi, kaç defadır söyledim tekrar söylüyorum Mourinho’dur. Lider uygun futbolcular aldı ancak Portekizli teknik adam kadronun adeta canına okudu. Yalnızca parayı düşündü, her kaybettiği maç sonrası Türkiye’nin futbolunu kötüledi. Lider Ali Koç’u yalnızca bir yerde suçluyorum. Dönem içersinde Mourinho zırvalarken, ‘Sen napıyorsun?’ diye soru sormadı. Hele son oynanan maçta, Hatayspor küme düşmüş, sen o ekibe dört gol yiyip yeniliyorsun. Dünyaca ünlü teknik adama evvel keşke sarı-lacivertli kulübün tarihi anlatılsaydı.
Son kelamım de Melih Mahmutoğlu ve Eray Yazgan’a… İkinizin de çenesi tutulsun! Biri ‘Biz yanağımızdan makas aldırarak şampiyon olmadık’ diyor. Başkası ‘Hacdan gelenleri karşılayanlar, Fenerbahçe’yi karşılayanlardan çok olurdu’ diyor. Bu cins düşünen, konuşan insanları sporumuzdan uzaklaştırmadıkça biz fanatizmi önleyemeyiz.
Milliyet
