Müjde Işıl – Kökleri Türkiye’ye dayanan Ermeni bir ailenin çocuğu olarak Fransa’da doğan Shahnour Vaghenag Aznavourian’ı tüm dünya Charles Aznavour olarak tanıdı, müziklerini sevdi. 2018’de 94 yaşında ölen sanatçı, sıhhatinde hayat kıssasını anlatacak sinema projesini desteklemişti. Vefatından sonra ailesinin onayıyla “Monsieur Aznavour/Aznavour” çekildi.
Aznavour’un çocukluğuyla başlayan sinema, birçok biyografide olduğu üzere modül kesim, vakitten vakte ve şahıslara atlayarak başkahramanın hayatını özetliyor. Memnun bir çocukluk geçiren Aznavour, sahnede olmayı ve müzik söylemeyi çok seviyor. Fakat önüne iki mahzur çıkıyor: Göçmen kimliği ve fiziki dezavantajı. Yalnızca işgalci Naziler değil, Fransızlar da onu etnik kimliğinden ötürü hor görüyor. Kısa uzunluğu, büyük burnu, alımlı olmayan yüzü ve boğuk sesi nedeniyle sahneye ve aşk müzikleri söylemeye uygun olmadığını düşününler de çoğunlukta. Bu kurallar, Aznavour’un kendi kendini motive edip bir çıkış yolu bulmasıyla değişiyor.
Oyuncular öne çıkıyor
Biyografik üretimlerde tüm hayatı anlatmak için izlenen kestirme yol, öykünün dağılmasına yol açar genelde. “Aznavour” da bu handikapla başlıyor lakin kıssaya Edith Piaf’ın dahil olmasıyla sinemanın odağı netleşiyor. Kaldırım Serçesi’nin bir nevi femme fatale’leşmiş versiyonunu izliyoruz sinemada. Aznavour’u sahne ortağından, eşinden ve çocuğundan, yaşadığı kentten kopartan Piaf, onu şahsî kölesi hâline getirirken özgüvenini de yıkıyor. Fakat Piaf’tan ayrıldıktan sonra Aznavour şöhrete ulaşıyor. Sinemada bu kısım detaylı ve başarılı anlatılmış. “She”, “La Boheme”, “Hier Encore” üzere klasik müziklerin kelamlarının nasıl yazıldığını izlemek de sinemanın artılarından. Fakat tekrar kesim modül kısımlarla finale ilerleyince o his yoğunluğunun tesiri azalıyor. “Hier Encore”un kelamlarının yazılışındaki pişmanlık yani Aznavour’un olgunluk periyodu, başlı başına bir sinema konusu halbuki.
Filmin senarist ve direktörleri Mehdi İdir ve Grand Corps Malade, yıllardır birlikte çalışmanın ve müzik klipleri çekmenin deneyimini bu sinemada kullanmışlar. Bilhassa sahne çekimlerindeki geçişlerde bunu yansıtıyorlar. 2010’da “A Prophet”teki performansıyla En Âlâ Erkek Oyuncu kısmında César Mükafatı kazanmış Tahar Rahim, Aznavour’a hayat vermek için canla başla çalıştığını ispatlıyor. Genelde özgün eserler kullanılsa da Rahim sinemada Aznavour’un birkaç müziğini seslendiriyor. Sinema, Rahim’in En Yeterli Erkek Oyuncu adaylığı başta olmak üzere dört kısımda César adayı. Piaf’ı canlandıran Marie-Julie Baup, Marion Cotillard’la özdeşleşmiş bu roldeki özel performansıyla alkışı hak ediyor.
Adana’dan çok ödüllü film
Geçen sene Nuri Bilge Ceylan’ın başkanlığındaki 31. Memleketler arası Adana Altın Koza Sinema Festivali’nden En Düzgün Senaryo (Doğuş Algün ve Selen Örcan), En Yeterli Bayan Oyuncu (Funda Eryiğit ve Ece Yaşar), En Yeterli Erkek Oyuncu (Erdem Şenocak), En Âlâ Yardımcı Bayan Oyuncu (Nesrin Uçarlar) ve Erkek Oyuncu (Serkan Ercan) Ödülleri’ni almıştı “Ölü Mevsim”. Doğuş Algün birinci uzun metrajlı kurmaca sinemasında güçlü bir oyuncu takımı kurarken toplumsal sıkıntıları da tek sinemada anlatmayı hedeflemiş. İstanbul’un kenar semtlerinden birinde geçen kıssa; bayana baskı ve yüklenen annelik vazifesi, aile içi taciz, göçmenlerin mağduriyeti üzere birçok sıkıntıyı barındırıyor. Lakin içine kapalı karakterleri üzere kapalı senaryosu, seyirci ile ortasına aralık koyuyor.
Milliyet
